Wat ik zou doen als ik een hele dag onzichtbaar was?

Die vraag las ik ergens in een Facebookgroep.

Onzichtbaar… en dan ook onaantastbaar?
Ik begon te mijmeren.
Zou ik dan nog te voelen zijn?
Hmmm.

Ik zou langs mensen wandelen en hen een liefdevolle kus schenken.
De één op de lippen, de ander op het voorhoofd,
ééntje in de hals —
of een handkus,
heel zacht,
eerder fluisterend dan opdringerig.

Ik zou een hele dag kussen,
een spoor van verwondering achterlatend.
Overal waar ik was geweest,
zou een glimlach oplichten —
plots zag de wereld er anders uit.

Mensen zouden weer dromen:
van liefde, van liefhebben en geliefd zijn.
Ze zouden geloven in engelen,
en zich gedragen en beschermd weten.

Overal waar mijn lippen zachtjes iets achterlieten,
zou een feestelijke sfeer opborrelen.
Zij die geraakt waren,
herkenden elkaar in een stil weten.

Er zou een genootschap ontstaan: De Kus.
Wat dat precies zou doen?
Geen idee — en dat vind ik heerlijk.

In ieder geval zou ik de dag van mijn leven beleven.
Ik zou alle 24 uren gebruiken
om mensen wakker te kussen,
zodat iedereen zich weer herinnert
dat er méér is tussen hemel en aarde.

Een golf van Liefde zou zich uitstrekken,
golf na golf,
verder en verder…

Wat een hÉÉrlijke vraag.
En mijn antwoord?
Zelfs voor mij een onverwachte verrukking.