Zolang ik al 1001 Happy Circles maak, ontstaan ze op plekken die mij erom ‘roepen’. Het is de energie van een plaats die mij uitnodigt — soms fluisterzacht, soms onontkoombaar. Slechts zelden neem ík de beslissing om ergens iets te creëren.
Wanneer dat wél gebeurt, is het vaak vanuit een innerlijke onrust. Een drang geboren uit angst: dat de energie op die plek zwaar is, stilgevallen, of niet in balans. En dan wil ik iets brengen, iets kantelen.
Grappig genoeg… zit mijn angst er dan altijd naast.
Op zulke dagen gebeuren er dingen die ik alleen maar als hilarisch kan omschrijven. De wind gaat aan de haal met mijn werk. Bloemen dansen alle kanten op. Blaadjes maken zich los, alsof ze hun eigen choreografie volgen. Wat ik probeer neer te leggen, valt uiteen. Het wordt een klein gevecht tussen mijn wil en die van de natuur. En zij wint — altijd.
Dan neem ik afstand. Ik kijk, ik luister. Naar de plek, naar het verzamelde of gekochte materiaal. En dan voel ik het: de speelsheid. Alsof de natuur me toeknikt en zegt: “Kom je meespelen?”
Natuurlijk geef ik me over.
Vanaf dat moment stroomt het. Dan is het feest. Wat ik maak, verrast iedereen — ook mij. Er komt rust. Vrede. De plek ademt mee. Het voelt wonderlijk.
🌿
Wanneer zo’n bloemenmandala ‘besteld’ wordt, en ik ervoor vergoed word, dan verandert het spel. Soms voelt het dan alsof ik de ingehuurde artistieke entertainer ben. Met briefing, kleurenpalet, deadlines. Alsof ik op maat moet creëren wat nog niet geboren is — binnen tijd en verwachtingen.
En dan hoor ik een stemmetje
“Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.”
Pippi Langkous
Zolang ik daar blij van word, zolang ik voel dat het klopt — dat het een win/win is, dat ik op plekken kom waar anderen entree voor betalen, dat mijn hart kalm blijft — dan doe ik het met plezier.
Maar wanneer verlangens en verwachtingen tijdsdruk brengen, wanneer ik ‘moet’ werken op plekken die me verdrietig maken, dan gebeurt er iets in mij. Dan verandert mijn energie. Of pik ik misschien die van anderen op — van onderbetaalde krachten, van haastige systemen.
Plots voel ik me de goedkoopste etalagist op aarde. En dan wil ik alleen nog: snel klaar zijn en wegwezen.
Daar pas ik voor.
Ik heb het een paar keer meegemaakt. En ja, ik had mijn woord gegeven.
🌸
Sinds kort voel ik sneller wat klopt. Sinds kort ken ik mijn waarde — en de waarde van mijn werk. Sinds kort durf ik dat ook uit te spreken. Gelukkig maar.
Onlangs gebeurde het opnieuw. Ik voelde: dit zit niet goed. En ik vroeg om een gesprek. Wat bleek? Uit respect voor mij hadden ze mij gevraagd om een veel groter project aan te gaan dan gebruikelijk op die plek.
Toen ik vertelde wat dit met me deed, en dat ik liever één 1001 Happy Circle wilde maken — in verbinding, in flow, zonder opsmuk of haast — ontstond er ineens ruimte. We gingen samen brainstormen: wie dan wél, hoe dan wél?
En zie: beide partijen opgelucht. Nog steeds de allerbeste vrienden.
Mijn jaarlijkse engagement blijft overeind. En ik ook.
Ik ontvang een bloemenbudget én een riante vrije bijdrage.
Dat zou eigenlijk vanzelfsprekend mogen zijn.
En weet je?
Ik heb besloten: dit is mijn nieuwe normaal.
Ontdek meer van 1001xannemiek
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
