Vulkaan

DE VULKAAN
Mijn allereerste ZIELEN tekening alweer meer dan 25 jaar geleden.
Ik stond op ontploffen, of was ik toen al ontploft (?), ik dissocieerde toen vaak, ik vond deze tekening klote. Gewoon stom, het trok op niets.
Maar het was dus het begin van dat soort tekeningen. Ik snap nog steeds niet waar ik de moed vandaan haalde om verder te doen…..
En toch kan ik hem ook niet vernietigen.

Van dáár kom ik…..

In de loop der jaren is het dissociëren gestopt.
Daarna namen de woede aanvallen af.
Nu nog een enkele keer… nog steeds met verwoestende gevolgen.

Dit ben ik ook.
Tot NU toe… (mijn magische woorden, want vanaf NU kan alles veranderen)
De laatste woede aanval heeft me getoond hoe ik die dynamiek van groeiende onmacht kan keren nog vóór die leidt tot een ontploffing. Blijkbaar kan ik er wél iets aan doen.

Wie zegt dat ie niet kan tekenen of wie net als ik ooit gehoord heeft in de kindertijd dat het op niets trok…. wil ik graag aanmoedigen om het gewoon eens opnieuw te proberen.
En te blijven oefenen.
In je eentje tot het veilig voelt.
Tot het zó veilig voelt dat je je eigen tekenstijl ontwikkelt.
Die kan je delen offff gewoon lekker helemaal voor jezelf houden.

Hetzelfde met mijn stem. Die kon veranderen van ‘niet kunnen zingen’ via stilletjes in mezelf zingen, tot zelfhelend voluit zingen waar ik alleen dit hoor.
In groep blokkeerde ik compleet.
Ja, dit is nog steeds zo.

Spreken…. ik kom van ver…. Ik vraag me af wie dit gelooft.
En tóch.
Ik spreek bovendien gemakkelijker met vreemden dan met bekenden.
Ik spreek ook gemakkelijker met bekenden dan met insiders.
Ik spreek gemakkelijker en inzichtelijk met insiders dan met mijn naasten.
Ik ben nu aan’t oefenen in het spreken met mijn naasten.
Ik spreek gemakkelijker over eender wat, dan over wat er werkelijk speelt.
Ik ben aan’t oefenen in het spreken over wat er werkelijk speelt.
Spreken over wat er gebeurt in mij i.p.v. spreken over veronderstellingen van gebeurtenissen bij de ander of bij derden.

Dit is toch we op dit moment overal naartoe geleid worden?

Voorbij de weerstand om jezelf te tonen, te laten horen, te laten voelen, te laten ruiken, te laten proeven, yessss….
Voorbij die weerstand ligt de grootste groei.
Probeer eens te bedenken wat dit inhoudt.
Welke verrassend mooie gebeurtenissen dan tevoorschijn komen.

En dan nog iets.
Een vulkaan verschroeit en verwoest.
En tóch zeggen ze dat de grond er rond vruchtbaar is.
Ik heb het even opgezocht met AI:

“De vruchtbaarheid van grond rondom een vulkaan na een eruptie varieert sterk, maar kan verrassend snel optreden:
Vulkanische as (snelle vruchtbaarheid): Dunne lagen as kunnen al binnen enkele jaren of soms zelfs na één groeiseizoen zorgen voor een verhoogde vruchtbaarheid, doordat voedingsstoffen zoals kalium en fosfor snel vrijkomen.
Lavastromen (langzame vruchtbaarheid): Het stollen en verweren van harde lavastromen tot vruchtbare grond duurt aanzienlijk langer, variërend van enkele tientallen tot duizenden jaren.
Factoren: De snelheid hangt af van het klimaat (in de tropen gaat het sneller door regen/warmte), de samenstelling van de lava en de dikte van de afzetting.
Kortom, terwijl as direct kan bijdragen aan vruchtbaarheid, kan het bij massieve lava vele decennia tot eeuwen duren voordat de grond weer geschikt is voor landbouw.”

Hmmmm…. Ik heb nogal veel destructieve lava uitgespuwd….
Ik vermoed dat de as zich veel verder rondom heeft verspreid i.p.v. vlakbij…
Ik kan me voorstellen dat mijn naasten zich wat verder weg settelen.
Ik kan het me voorstellen….

Ik kan me ook voorstellen dat iets me verrast.

Het begon bij deze tekening:

Gevolgd door deze die mijn pijn toonde:

Het is geëvolueerd tot deze kaartenset van eigen tekeningen: