Gewoon menselijk
Zeven jaar geleden, zomaar uit het niets, bleek ik krachtige bloemengrids te maken.
Later ook met kristallen.
Niet omdat ik dat geleerd had — het ontstond gewoon.
Kort daarop kwamen de bloemlezingen.
En toen er even geen bloemen voorhanden waren, ontstonden ook de kristalreadings.
Alles wat ik intuïtief, voor het eerst en spontaan aanbood, bleek verrassend raak te zijn.
Maar zodra ik aan mezelf begon te twijfelen, stokte het.
Alsof er iets in mij op de rem ging staan.
Dan volgde ook fysiek ongemak…
Totdat ik de twijfel durfde aankijken. Tot ik zag waar ze vandaan kwam —
bijna altijd een oud verhaal, iets van lang geleden.
Wanneer ik dat zag en er zachtjes om kon lachen,
gebeurde er iets.
Dan maakteiets in mij een klik,
en het vertrouwen keerde terug.
De wonderen ook.
Afgelopen tijd speelde dit opnieuw.
Ik voelde mezelf wegglijden —
diep naar binnen, energie weg, zelfs lichamelijk ziek.
Het komt in golven opvlammen.
Een oude reflex: terugtrekken. Stil worden.
Redenen verzinnen zonder woorden.
Zo krachtig is het, wanneer ‘het kind van vroeger’ ineens aan het stuur zit.
Geen overzicht, geen nuance.
Alles of niets.
Het voelt als onzichtbaar zijn én
niet wíllen gezien worden.
Alsof ik even van de wereld verdwijn.
En toch… de dag erna komt elke keer het inzicht.
En daarna de bevrijding.
Wat ik eigenlijk wilde vertellen:
Veel mensen denken dat ik álles kan.
Weinigen zien dat ik soms helemaal niks kan —
behalve mezelf terugtrekken,
me opsluiten,
even verdwijnen.
Menselijk toch?
Wanneer ik me aan zo’n golf overgeef, komen de inzichten vanzelf.
Soms via mijn Activeer Jouw Eigen Wijze Zelf-kaarten —
die leggen feilloos iets bloot.
Of er ontstaat spontaan een bloemenmandala onder mijn handen.
Of mijn kristallen spreken ineens —
alsof ze zijn opgeschud
sinds ik ze een tijd geleden met aandacht had neergelegd.
En dan begint het schrijven.
Uit het niets komt een tekst tevoorschijn.
Ze vertelt me precies wat er speelt,
achter dat sluiergordijn van blinde vlekken.
Weet dit:
Mijn eigen ervaringen maken me mild
wanneer ik naar jouw verhaal luister.
En mijn inzichten stromen,
maar alleen als ik voel dat dit welkom is.
Voelen, in plaats van bedenken.
Dat ene verschil…
maakt álle verschil.
Verandering en stilstand —
twee gezichten van dezelfde munt.
Het één laat het ander toe.
En omgekeerd.
Iedereen krijgt tijd….. ook ik neem soms tijd.
